Οι μέρες και τα πρόσωπα που κατοικούν στη μνήμη.

 

 Εύα Μ. Μαθιουδάκη, Μέρες της Κηφισιάς (Εκδόσεις Καστανιώτη) 2021

Το μυθιστόρημα «Μέρες της Κηφισιά» της Εύας Μ. Μαθιουδάκη αποτελεί μια αξιόλογη προσπάθεια ελληνικής κοινωνικής και ιστορικής μυθοπλασίας, στην οποία συνδυάζονται τόπος, χρόνος, κοινωνικές διαφορές και προσωπικές πορείες.

Σύνοψη & βασικά στοιχεία

• Η ηρωίδα, η Ισμήνη, μεγαλώνει σε ένα κτήμα στην Κηφισιά των δεκαετιών ’50-’60  .
• Η αφήγηση διατρέχει δύο παράλληλους κόσμους: της μεγαλοαστικής οικογένειας και της οικογένειας του κηπουρού-πατέρα, με την Ισμήνη να κινείται σ’ αυτό το ενδιάμεσο πεδίο.
• Ο τόπος (η Κηφισιά) δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά συμμετέχει στην αφήγηση — η φύση, οι κήποι, οι βίλες, οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες γίνονται χαρακτήρες με τη δική τους «φωνή»

Δυνατά σημεία

1.    Τόπος ως ζωντανή παρουσία: Το «σπίτι-κήπος» στην Κηφισιά λειτουργεί σαν μικρόκοσμος αλλά και μικρογραφία της κοινωνίας. Ο αναγνώστης νιώθει ότι περπατά στους δρόμους της Κηφισιάς και βλέπει τα πρόσωπα, τα τοπία, τις αντιθέσεις.

2.    Ανθρώπινοι χαρακτήρες με βάθος: Η Ισμήνη δεν είναι απλώς «η ηρωίδα»∙ έχει τις ρίζες, τα διλήμματα, τη συνείδηση της εποχής της.

3.    Ιστορικό υλικό με λογοτεχνική ευαισθησία: Η μικρασιατική καταστροφή, η προσφυγιά, οι ταξικές διαφοροποιήσεις – όλα εμφανίζονται χωρίς να γίνονται «μαθήματα ιστορίας», αλλά ενσωματώνονται στο αφήγημα.

4.    Γλώσσα και ατμόσφαιρα: Η γραφή χαρακτηρίζεται από λυρισμό  ενώ η αίσθηση του χρόνου και της εποχής είναι συγκρατημένη.

Ασθενέστερα σημεία / παρατηρήσεις

• Η δομή της αφήγησης παραμένει σε μεγάλο βαθμό «κλασική»: οικεία τοποθέτηση χαρακτήρων, χρονική ροή, οικογενειακά μυστικά. Για κάποιους αναγνώστες που αναζητούν πιο «πειραματικές» αφηγήσεις, μπορεί να φανεί λίγο προβλέψιμη.
• Ορισμένες από τις κοινωνικές αντιθέσεις (πλούσιοι–φτωχοί, αρχοντικά–εργασία) χρησιμοποιούνται με σαφή, σχεδόν συμβολικό τρόπο· έτσι, κάποια στιγμές, ο αναγνώστης μπορεί να επιθυμεί μεγαλύτερη «αποδόμηση» ή πολυπλοκότητα.
• Το πλαίσιο είναι αρκετά συγκεκριμένο (Κηφισιά, δεκαετίες ’50-’60) αν κάποιος δεν είναι εξοικειωμένος με την ελληνική μεταπολεμική πραγματικότητα, ενδέχεται να χρειάζεται προσαρμογή.

Συμπέρασμα – Γιατί αξίζει την ανάγνωση

Το βιβλίο «Μέρες της Κηφισιάς» καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο λογοτεχνικό αφήγημα και στην αναπαράσταση κοινωνικών τόπων και χρόνων χωρίς να χάσει την «καλή αφήγηση». Είναι ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορικά-κοινωνικά μυθιστορήματα με έμφαση στην εσωτερική πορεία των ηρώων, στον τόπο και στη μνήμη.
Αν αναζητάς μια ανάγνωση που να συνδυάζει συναίσθημα, σκηνογραφία εποχής, διαγενεακά και ταξικά στοιχεία, τότε θα το βρεις στο συγκεκριμένο έργο.