Γιατί όλα να φαίνονται;

 

Γιατί όλα να φαίνονται;

 Ζούμε σε εποχή όπου το «φαίνομαι» τείνει να αντικαταστήσει το «είμαι». Κάθε στιγμή γίνεται εικόνα, κάθε σκέψη πρέπει να μοιραστεί, κάθε συναίσθημα να επιβεβαιωθεί. Κι αν υπάρχει μια νέα ηθική για τον άνθρωπο της οθόνης, ίσως να είναι αυτή: να ξέρεις πότε να αποσυνδέεσαι από τα κοινωνικά δίκτυα.

Να αναγνωρίζεις τη στιγμή που το βλέμμα σου δεν αντέχει άλλο την υπερέκθεση. Η «ηθική της αποσύνδεσης» δεν είναι άρνηση της τεχνολογίας, αλλά πράξη αυτογνωσίας: να γνωρίζεις τα όρια ανάμεσα στο είμαι συνδεδεμένος και στο είμαι διαθέσιμος να με απορροφήσουν.

Γιατί όλα να φαίνονται;
Ίσως γιατί φοβόμαστε πως, αν πάψουμε να προβάλλουμε τον εαυτό μας, θα πάψουμε και να υπάρχουμε.

 Κι όμως, τα πιο αληθινά πράγματα δεν έχουν ανάγκη το φως της οθόνης — υπάρχουν στη σιωπή, στη μνήμη  στην  συνάντηση-συζήτηση με έναν φίλο.

Ακόμα και τα βιβλία, που κάποτε κράταγαν τη θέση  της εσωτερικότητας, γίνονται σήμερα κομμάτι της προβολής. Φωτογραφίζονται, ποζάρουν δίπλα σε κούπες και φως παραθύρου, για να δείξουν μια εκδοχή του εαυτού μας: «διαβασμένου», «ευαίσθητου», «πολιτισμένου». Κι έτσι, τα βιβλία δείχνονται απλώς — δεν διαβάζονται. Χάνουν το μυστικό τους χάρισμα: να συνομιλούν μ’ εμάς, όχι με το κοινό μας.

Η αποσύνδεση δεν είναι φυγή. Είναι ένας άλλος τρόπος παρουσίας. Να κρατάς κάτι μόνο για σένα, να μη χρειάζεται να το δουν οι άλλοι για να υπάρξει. Να προστατεύεις τη στιγμή πριν γίνει ανάρτηση, τη συγκίνηση πριν γίνει περιγραφή.
Ίσως εκεί να αρχίζει ξανά η αληθινή σχέση με τον εαυτό, τους άλλους — και τα βιβλία.