marialiakoubibliolife.blogspot.com

  Όταν το βίωμα γίνεται δόγμα: μια κριτική ματιά στη σύγχρονη λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια, η έννοια του «βιώματος» έχει κατακτήσει έναν κεντρικό, σχεδόν αδιαμφισβήτητο, ρόλο στη συζήτηση γύρω από τη λογοτεχνία. Όροι όπως «βιωματική γραφή», «αυτοαναφορικότητα», «μαρτυρία» και «αυθεντική φωνή» χρησιμοποιούνται όλο και πιο συχνά, όχι μόνο ως περιγραφικοί δείκτες αλλά και ως αξιολογικά κριτήρια. Ωστόσο, αυτή η μετατόπιση δεν είναι άμοιρη προβλημάτων. Αντιθέτως, έχει επιφέρει μια σειρά από στρεβλώσεις που επηρεάζουν τόσο την παραγωγή όσο και την πρόσληψη της σύγχρονης λογοτεχνίας. Καταρχάς, η υπερβολική έμφαση στο βίωμα οδηγεί σε μια επικίνδυνη ταύτιση της λογοτεχνικής αξίας με την προσωπική εμπειρία. Το ερώτημα «είναι καλογραμμένο;» υποχωρεί μπροστά στο «είναι αληθινό;». Η μυθοπλασία, η επινόηση, η γλωσσική επιδεξιότητα –δηλαδή τα θεμελιώδη στοιχεία της λογοτεχνικής τέχνης– τίθενται σε δεύτερη μοίρα. Η γραφή κινδυνεύει να μετατραπεί σε απλή καταγραφή, σε ημερολογιακή εκτόνωση...

  Για ένα ένστικτο που δεν εξηγείται εύκολα. Πώς να εμπιστευτείς το αναγνωστικό σου ένστικτο . Υπάρχει κάτι που δύσκολα ορίζεται και ακόμη πιο δύσκολα αποδεικνύεται: η αίσθηση ότι ένα βιβλίο «θα σε βρει» πριν το βρεις εσύ. Για κάποιον αδιάγνωστο λόγο, διαθέτω ένα ένστικτο που με οδηγεί σχεδόν με ακρίβεια σε λογοτεχνικά βιβλία και συγγραφείς. Δεν πρόκειται για γνώση με την αυστηρή έννοια, ούτε για συστηματική μελέτη που εγγυάται αποτέλεσμα. Είναι περισσότερο μια εσωτερική μετατόπιση: ένας τίτλος που επιμένει, μια φράση στο οπισθόφυλλο που αντηχεί, ένα όνομα που επιστρέφει ξανά και ξανά μέχρι να του δώσεις χώρο. Σπανίως πέφτω έξω. Όχι γιατί «ξέρω», αλλά γιατί, με τα χρόνια, έμαθα να ακούω. Και ίσως αυτό να έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα από ποτέ. Μέσα στην πληθώρα των νέων εκδόσεων, στις λίστες και στις συνεχείς προτάσεις, ο αναγνώστης εύκολα απομακρύνεται από τη δική του εσωτερική φωνή. Η επιλογή γίνεται εξωτερική υπόθεση — σχεδόν υποχρέωση. Δεν γράφω αυτό το κείμενο ως αυθ...

https://www.biblionet.gr/%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CF%83%CF%89%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1-305604   ΕΔΩ οι κριτικές για το βιβλίο μου με τίτλο "Η ενσωμάτωση του θεραπευτικού λόγου στη λογοτεχνία" εκδόσεις κοβάλτιο-σειρά τάιγκα

  Η λογοτεχνία ως «θεραπεία»: ανάγκη ή περιορισμός; Τα τελευταία χρόνια, η συζήτηση γύρω από τη «θεραπευτική» διάσταση της λογοτεχνίας έχει ενταθεί. Αναγνώστες και δημιουργοί φαίνεται να αναζητούν όλο και περισσότερο κείμενα που «βοηθούν», που προσφέρουν κάθαρση, ανακούφιση, ή έστω μια μορφή εσωτερικής κατανόησης. Όμως προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: οφείλει η λογοτεχνία να είναι θεραπευτική ή μήπως αυτή η απαίτηση τελικά περιορίζει την καλλιτεχνική της ελευθερία; Η ανάγκη για νόημα και παρηγοριά Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί η λογοτεχνία συχνά συνδέεται με τη θεραπεία. Από την αρχαιότητα ακόμη, το κείμενο λειτουργούσε ως χώρος επεξεργασίας του τραύματος, του φόβου, της απώλειας. Ο αναγνώστης αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα στις ιστορίες, βρίσκει λέξεις για όσα δεν μπορεί να εκφράσει και, μέσα από αυτή τη διαδικασία, βιώνει μια μορφή εσωτερικής μετακίνησης. Σε μια εποχή έντονης ψυχικής πίεσης, η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Η λογοτεχνία φαίνεται να κα...

Καλό Πάσχα! Εύχομαι αυτές οι μέρες να φέρουν φως, γαλήνη και ελπίδα στην καρδιά μας. Να γεμίσουν τις στιγμές μας με αγάπη, ζεστασιά και ουσιαστική σύνδεση με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Να γεμίσουν με ήσυχες στιγμές ανάγνωσης, με ιστορίες που μας ταξιδεύουν και που μας αγγίζουν βαθιά Ένα βιβλίο μπορεί να γίνει η πιο όμορφη συντροφιά των ημερών , ένα μικρό φως που κρατάμε στα χέρια μας.

  «Δεν το έχουμε το βιβλίο — να σας το παραγγείλουμε»: Τί συμβαίνει στα Βιβλιοπωλεία;  Η σιωπηλή αλλαγή  . Μπαίνεις σε ένα μεγάλο, κεντρικό βιβλιοπωλείο αναζητώντας έναν νέο τίτλο. Όχι κάτι δυσεύρετο, όχι μια μικρή ανεξάρτητη έκδοση, αλλά ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από έναν γνωστό εκδοτικό οίκο. Και η απάντηση έρχεται σχεδόν αυτόματα: «Δεν το έχουμε. Να σας το παραγγείλουμε;». Κάποτε, η επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο ήταν εμπειρία ανακάλυψης. Περιπλανιόσουν στα ράφια, έπιανες βιβλία, έπεφτες πάνω σε τίτλους που δεν ήξερες ότι έψαχνες. Σήμερα, όλο και πιο συχνά, αυτή η εμπειρία αντικαθίσταται από μια διαδικασία αναμονής. Το βιβλίο δεν είναι εκεί — είναι κάπου αλλού, διαθέσιμο μόνο αν το ζητήσεις. Κάτι έχει αλλάξει. Και δεν είναι τυχαίο. Οι λόγοι λένε είναι πρακτικοί, σχεδόν λογιστικοί: περιορισμένος χώρος, αυξημένο κόστος, ανάγκη για έλεγχο του αποθέματος, αποφυγή επιστροφών. Τα βιβλιοπωλεία — ακόμη και τα μεγάλα — λειτουργούν πλέον πιο συγκρατημένα. Λιγότερα αν...

  Ανάμεσα στη φωνή και την κατηγορία. Η νέα ανάγνωση της ποίησης Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση επανεξέτασης του έργου σημαντικών ποιητών του παρελθόντος, όχι μόνο με αισθητικά αλλά και με ηθικά και ιδεολογικά κριτήρια. Ποιητές που άλλοτε περιβάλλονταν από ένα σχεδόν αδιαμφισβήτητο κύρος, επανέρχονται στο προσκήνιο υπό ένα νέο, συχνά αυστηρότερο φως. Η ποίηση δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας «κλειστός» αισθητικός κόσμος, αλλά ως λόγος ενταγμένος σε ιστορικά και πολιτικά συμφραζόμενα, άρα και εκτεθειμένος σε κριτική. Η μετατόπιση αυτή συνδέεται και με τη θεωρητική απομάκρυνση από την αυθεντία του δημιουργού προς την αυτονομία του κειμένου — μια θέση που ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα διατύπωσε ο Roland Barthes, ενώ ο Michel Foucault ανέδειξε τον «συγγραφέα» ως λειτουργία του λόγου και όχι ως απόλυτη πηγή νοήματος. Στο πλαίσιο αυτό, η περίπτωση του Μανώλη Αναγνωστάκη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η ποίησή του, βαθιά συνδεδεμένη με την ιστορική εμπειρία του ...