Ποιοι είναι οι «κορυφαίοι» ποιητές της νεώτερης Ελλάδας;

 

Ο Μάρτης είναι ο μήνας της Ποίησης.Και κάθε Μάρτη επιστρέφει το ίδιο ερώτημα:
Ποιοι είναι οι «κορυφαίοι» ποιητές της νεώτερης Ελλάδας;

Από τον αυστηρό κανόνα των οκτώ — τον Διονύσιος Σολωμός, τον Ανδρέας Κάλβος, τον Κωστής Παλαμάς, τον Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, τον Άγγελος Σικελιανός, τον Γιώργος Σεφέρης, τον Οδυσσέας Ελύτης και τον Γιάννης Ρίτσος —
μέχρι τις μεταπολεμικές φωνές και τις μεγάλες ποιήτριες του 20ού αιώνα, ο «κανόνας» παραμένει ένα ανοιχτό πεδίο διαφωνίας.

Κάθε εποχή ξαναγράφει τη λίστα της.
Κάθε γενιά μετακινεί τα βάθρα.

Και σήμερα;

Σήμερα έχουμε πλήθος νέων ποιητών και ποιητριών. Οι εκδόσεις ποίησης είναι πολλές — συχνά περισσότερες από ποτέ. Αναζητούμε νέο ύφος, νέα εκφραστικά μέσα, σύγχρονα θέματα:
την ταυτότητα, το φύλο, τη μοναξιά της πόλης, τη μετανάστευση, την ψηφιακή ζωή, την οικολογική αγωνία, το τραύμα, τη μνήμη, τη φροντίδα.

Ίσως η μεγάλη μετατόπιση να μην είναι ποιος θα μπει στον κανόνα, αλλά τι ζητάμε πια από την ποίηση.

Δεν ζητάμε μόνο αισθητική αρτιότητα.
Ζητάμε κατανόηση.
Ζητάμε συνομιλία.
Ζητάμε ίαση.

Η ποίηση δεν θεραπεύει με την ιατρική έννοια.
Θεραπεύει όμως με την αναγνώριση.
Με το «κι εγώ έτσι νιώθω».
Με το να δίνει μορφή σε αυτό που δεν είχε ακόμη λέξεις.

Στον θόρυβο της εποχής, η ποίηση επιμένει να δημιουργεί χώρο σιωπής.
Στην ταχύτητα, επιμένει να επιβραδύνει.
Στη διάσπαση, να συνδέει.

Ίσως, τελικά, το ερώτημα να μην είναι ποιος είναι ο μεγαλύτερος ποιητής.
Ίσως το ερώτημα να είναι:
Ποια ποιήματα μας κρατούν όρθιους;

Η συζήτηση παραμένει ανοιχτή.
Και αυτό είναι το πιο υγιές σημάδι μιας ζωντανής λογοτεχνίας.