Απόσπασμα από την ομιλία της ΜΑΡΙΑΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗ στην παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Λιάκου "Μικρές Απώλειες", εκδόσεις Όστρια(myrtillo)

Απόσπασμα από την ομιλία μου στην παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Λιάκου "Μικρές Απώλειες", εκδόσεις Όστρια

....................................... Με αφορμή το βιβλίο της Μαρίας βρέθηκα να σεργιανίζω στον έξω και τον μέσα κόσμο μου. Πήγα εκεί όπου η αλλαγή και η μετάβαση αποτελούν νομοτέλεια.

Στο χώρο που ζούμε όλα αλλάζουν: οι γειτονιές, τα στέκια, η πόλη, ο κόσμος όλος. Το ιδιο και οι απόψεις, οι ιδέες, τα πιστεύω. Τίποτα δεν μένει το ίδιο για πολύ. Αν κοιτάξω και στον εντός μου χώρο λίγα πράγματα μένουν αμετακίνητα και μόνο οι προσωπικές αξίες και οι αρχές μου κρατούν διαχρονικά αδιαπραγμάτευτες. Σ' αυτόν τον εςωτερικό, λοιπόν, χώρο έκανα το πιο μεγάλο και βαθύ ταξίδι μου: στη χώρα της απώλειας. Εκεί όπου τα πράγματα αλλάζουν αργά ή απότομα, με τη δική μου θέληση ή ανεξάρτητα απ' αυτήν. Κι άρχισα να μετρώ τους μικρούς και μεγάλους αποχαιρετισμούς, τους θανάτους, τους αποχωρισμούς, τους βιωμένους και αμετάκλητους.

Άρχισα να αναρωτιέμαι πώς λειτούργησα μέσα στις προσωπικές μου αυτές στιγμές, πώς αντέδρασα όταν η απώλεια μετέτρεπε τον κόσμο μου, για λίγο ή για μακρύ χρόνο, σε κάτι εντελώς ανοικείο, με πρωτόγνωρα κι έντονα συναισθήματα και μια αίσθηση παντελούς έλλειψης ελέγχου. Πώς βίωσα στα αρχικά στάδια την ανησυχία, το σοκ, τη νευρικότητα, το θυμό, την απογοήτευση, τη θλίψη, το φόβο, την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και την ακεφιά που μπορεί να συνόδευαν την κάθε απώλεια.

Έκανα χώρο στο χρόνο μου για να σκεφτώ πόσες φορές σταμάτησα για ν' ακούσω το σώμα μου με τα μηνύματα που μου έστελνε, καθώς βίωνε τη δική του κατάσταση μέσα στην εμπειρία της απώλειας και που μου φώναζε με φωνή μεγάλη μέσα από κούραση, ατονία, πονοκεφάλους, αϋπνίες και πόνους πόσο επώδυνη ήταν μια απώλεια.

Η απώλεια, η κάθε απώλεια, μας ζητά ή μάλλον απαιτεί να σταματήσουμε και να δώσουμε χρόνο στην εμπειρία να μας μιλήσει. Μας ζητά να πάρουμε χρώματα και να υπογραμμίσουμε τα πώς και τα γιατί, μα και τα όπως και τα επομένως που προκύπτουν απ΄ αυτήν.

Συνοδοί της κάθε απώλειας η αλλαγή και η μετάβαση. Η αλλαγή είναι κάτι εξωτερικό. Αλλάζει ο χώρος, οι συνθήκες, το τοπίο. Η μετάβαση είναι μια εσωτερική διαδικασία την οποία περνούν οι άνθρωποι προσαρμοζόμενοι στη νέα κατάσταση που φέρνει η αλλαγή. Και οι δυο καταστάσεις έχουν τα αρνητικά και τα θετικά τους. Τα αρνητικά ήδη αναφέρθηκαν. Στα θετικά μετράμε τις νέες ευκαιρίες που δημιουργούνται, τις νέες ιδέες και τους τρόπους σκέψης, την αίσθηση δύναμης που αποκτούμε και τις νέες λύσεις που προκύπτουν.

..............................Το θέμα λοιπόν είναι πώς λειτουργούμε σε κάθε απώλεια, τι καινούργιο βγάζουμε μέσα απ' αυτήν, πόσες ευκαιρίες αρπάζουμε και πόσες ηθελημένα ή μη αφήνουμε να πάνε χαμένες. Μας ωθεί, με άλλα λόγια να σκεφτούμε πως η διάλυση και η ανάπτυξη, η αποδόμηση κι η αναδόμηση είναι υποχρεωτικά συνδεδεμένα.

................. Οι απώλειες τελικά μας υποχρεώνουν να μεταφερθούμε στο εδώ και τώρα και να υπολογίσουμε πόσες φορές πιάσαμε το πινέλο για να χρωματίσουμε λευκό τον καμβά της ζωής μας και να δημιουργήσουμε πάνω του το νέο μοντέλο γι' αυτήν. Ένα μοντέλο αποφασισμένο από εμάς με προσωπική ελευθερία, βασισμένο στα δικά μας βιώματα και να ανοίξουμε το δρόμο προς τη δημιουργία αυτού που το μυαλό μας μπορεί να συλλάβει και η καρδιά μας να χωρέσει. Κι ας θυμόμαστε πως και τα δυο, μυαλό και καρδιά, χωράνε απεριόριστα.

Μαρία Σαμαρτζή Οκτώβρης 2014