Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

η ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ

Όμορφα είναι που είμαστε σήμερα μαζεμένοι όλοι εδώ. Τόσοι άνθρωποι που δυο ώρες πριν δεν γνωριζόμασταν αλλά όταν θα φτάσει η ώρα να φύγουμε, ο ένας θα έχει αγγίξει τη ζωή του άλλου,μ’ έναν ανεπαίσθητο τρόπο. Θα έχει επιδράσει σ’ αυτήν με τον απαλό τρόπο που μόνο το Σύμπαν μπορεί να επιλέγει και να χρησιμοποιεί.

Βρεθήκαμε λοιπόν απόψε για να μιλήσουμε για Μικρές Απώλειες, το βιβλίο της Μαρίας Λιάκου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια και απελευθερώνει πεταλούδες νόησης στο φυλλομέτρημά του.

Μιλώντας με μια καλή μου φίλη για την αποψινή βραδιά με ρώτησε για τον τίτλο του βιβλίου που θα παρουσίαζα.

«Αμάν βρε παιδί μου, πάλι με τις απώλειες καταγίνεσαι;» ήταν η αντίδραση.

Μα πώς αλλιώς; Πάντα οι απώλειες δεν σηματοδοτούν μια καινούργια αρχή; Το έχετε σκεφτεί έτσι ποτέ;

Γιατί η Μαρία η Λιάκου το σκέφτηκε προφανώς και πολύ σοφά ονόμασε το βιβλίο της Μικρές Απώλειες, βάζοντας τον αναγνώστη της από την πρώτη κιόλας σελίδα του, σε μια διαδικασία αναρώτησης και εσωτερικού διαλόγου.

Φίλοι μου, εύκολη είναι η λύπη και φοριέται κατάσαρκα. Μπορεί να σε ρουφήξει ολόκληρον μέσα στον βάλτο της και να ξεχάσεις να βγεις. Να βολευτείς εκεί μέσα. Σχεδόν να σου αρέσει. Αλλά...τι νόημα θα είχε μια ζωή βασισμένη στη λύπη, στη μοιρολατρεία, στον μαρασμό;

Στο πρώτο διήγημα, η Μαρία μας αφηγείται για την απώλεια της Κίρκης. Μιας γάτας συντροφιάς που ξαφνικά χάνεται, ερημώνοντας τη ζωή του ιδιοκτήτη της. Που σοφά δεν βιάζεται να την αντικαταστήσει παρ’ όλη την άμεση προσφορά του γείτονα.

Πόσες φορές αφήνουμε χώρο μέσα μας, για να «καθίσουν» τα πράγματα, τα γεγονότα, τα συναισθήματα; Πόσες φορές αφήνουμε χώρο μέσα μας, για να αντιληφθούμε τι πραγματικά μας συμβαίνει; Πόσες φορές αφήνουμε χώρο μέσα μας, για να αναπνεύσει το κενό και να νιώσουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε, τι ακριβώς μας λείπει;

Αναρωτιέστε; Σχεδόν ποτέ. Μας πιάνει μια βιασύνη, του να καλύψουμε τα κενά, να ασφαλιστούμε απέναντι στον επερχόμενο πόνο. Γιατί; Πόσο παντοδύναμος μπορεί να είναι ο πόνος μιας απώλειας και τον φοβόμαστε τόσο; Ξεχνώντας συνέχεια, πως το καλύτερο γιατρικό, είναι η ίδια η σοφία της ζωής, που μόνη της θεραπεύει ότι πληγώθηκε, εάν την αφήσουμε.

Το βιβλίο φωτογραφίζει στιγμές. Απλές στιγμές που κυλάνε στην καθημερινότητα του καθένα από εμάς. Στιγμές, που συχνά περνάνε απαρατήρητες, εάν δεν διαθέτει κάποιος την ικανότητα του μικροσκοπίου, που διαθέτει η Μαρία.

Τα μαθήματα ζωής έρχονται με μια θαυμαστή αλληλουχία. Η παραπέρα σκέψη που φανερώνει κρυμμένα τοπία της ψυχής, δυνατότητες σε λήθαργο, κλειδιά που ξεκλειδώνουν νοητικά μονοπάτια και χαμόγελα.

Στο δεύτερο διήγημα, όλα εξηγούνται απλά και συγχρόνως μαγικά. Τα μηνύματα γνώσης μεταφέρουν οι άνθρωποι, που αρχικά ενσωματώνονται με το τοπίο που κοιτάμε κάθε μέρα. Άνθρωποι, που μπορεί να είναι απλά αρωγοί μιας πληροφορίας που μας χρειάζεται για να προχωρήσουμε παρακάτω. Άνθρωποι, που όταν χαθούν, τότε συνειδητοποιούμε πως κάτι μας προσέφεραν, συχνά σημαντικά ασήμαντο πουόμως έκανε την ειδοποιό διαφορά.

Η Μαρία ψάχνει το πιο κάτω. Δεν αρκείται στην επιδερμίδα της ζωής. Θέτει ερωτήματα. Κάποια τα αφήνει τεχνηέντως αναπάντητα. Όχι φίλοι μου, δεν θα σας δώσει έτοιμη την τροφή. Πρέπει να ψάξετε κι εσείς λιγάκι. Και, ή να περιμένετε για την απάντηση ή να την ανασύρετε από τις σκιερές άκρες του υποσυνείδητού σας και να κατανοήσετε πρώτα απ’ όλα εσάς και στη συνέχεια τους νόμους, που διέπουν το ευ ζειν.

Ευ ζειν είπα; Μην πάει ο νους σας σε γαστριμαργικές απολαύσεις και σε χλιδή αυτοκρατόρων.

Αυτοκράτορας σε μια ζωή χιλιάδων ευκαιριών, στη ζωή μας, είμαστε οι ίδιοι εμείς. Είτε βρισκόμαστε μπροστά σε μια απόλυση είτε μπροστά σε μια πορσελάνινη κούκλα. Τα μονοπάτια ανοίγονται μπροστά μας με μεγάλη ποικιλία, ως προς το υλικό και την θέα. Στο χέρι μας είναι να διαλέξουμε πως θα δούμε την κάθε απώλεια – πρόκληση στη ζωή μας. Πώς θα την ερμηνεύσουμε; Πού θα την αφήσουμε να μας οδηγήσει; Τι θα εκμαιεύσουμε από εκείνη;

Θα την δούμε ως την ευκαιρία μιας νέας αρχής, μιας νέας διδαχής ή θα τη δούμε σαν μια τροχοπέδη της μέχρι τώρα πορείας μας;

Κι άλλωστε, ποιος από εμάς, εδώ, σ’ αυτήν την αίθουσα είναι σίγουρος για την πορεία της ζωής του; Ποιος μπορεί να πει πως ξέρει που ακριβώς πάει, τι ζητά, τι θα συναντήσει στο αύριό του; Κανένας μας.

Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη! Και της αρέσει να μας το θυμίζει με κάθε τρόπο. Άλλοτε τραγικά κι άλλοτε με μια περιπαιχτική διάθεση. Η ουσία είναι το πως στεκόμαστε μπροστά της. Με τι ψυχικά μάτια την κοιτάμε και την αφουγκραζόμαστε. Παίρνουμε τα μηνύματα που μας στέλνει άραγε ή κωφεύουμε επιδεικτικά;

Στην σύγχρονη κοινωνία, που τα ποσοστά των ψυχικών παθήσεων και κυρίως της κατάθλιψης, αυξάνονται καθημερινά, θαρρώ πως κάτι δεν κάνουμε καλά. Δεν είμαστε καλοί δέκτες πια. Γιατί; Αυξήθηκε ο θόρυβος γύρω μας ή αμβλύνθηκαν τα εργαλεία της αντίληψής μας; Μάλλον αρχίσαμε να «χτιζόμαστε» μέσα στο υλικό/νοητικό σώμα και λησμονήσαμε τελείως το συναισθηματικό αλλά και τα ένστικτα.

Γι’ αυτό το λόγο, ένα βιβλίο σαν της Μαρίας Λιάκου, είναι ένα δροσερό αεράκι που έρχεται απρόσμενα να ανακατέψει την τάξη των καθώς πρέπει. Είναι ένα πετραδάκι ριγμένο σκανταλιάρικα στην λίμνη της αταραξίας, που μας έχει κυριέψει χρόνια τώρα. Είναι ένα μικρό σπρώξιμο για να κάνουμε ένα βηματάκι στο άγνωστο.

Μη φοβάστε! Το άγνωστο δεν είναι απαραίτητα κάτι άγριο, επικίνδυνο και τρομακτικό. Μπορεί να είναι και μια όμορφη περιοχή, που μέχρι τώρα λόγω προκαταλήψεων την αφήναμε ανεξερεύνητη.

Μόλις αρχίσετε να ξελευτερώνετε τις πεταλούδες του λόγου της Μαρίας, μόλις αρχίσετε να διαβάζετε τις ιστορίες της, αρχικά θα χαμογελάσετε.Κάποιοι με ανακούφιση. Δεν ήταν και τόσο τρομερό ε;

Θα χαθείτε στην ανάγνωση. Τα ερωτήματα που θέτει θα σας γαργαλήσουν γλυκά. Θα μπούνε μέσα σας. Απαλά, χωρίς να σας ταράξουν. Το επόμενο βήμα είναι στο χέρι σας. Να απαντήσετε ειλικρινά σ’ αυτά τα ερωτήματα. Να αναλογιστείτε τις δικές σας μικρές απώλειες. Και να σκεφτείτε πού σας οδήγησαν και τι διδαχτήκατε από αυτές. Τα υπόλοιπα είναι μέρος του παιχνιδιού που λέγεται Ζωή. Κι είναι κρίμα να είμαστε παρόντες σ’ αυτό και να μην το παίζουμε.

Μαρία μου καλό ταξίδι στις Μικρές Απώλειες και πολλές ευχές για τις επόμενες αρχές που θα φέρουν μαζί τους!